Başlangıçta öz varmış. Yazı bulununca bir ölçüde bozulmuş, sözün mertliği. Nedeni açık: Söz uçuyor; ama yazı kalıyor. Söz, kulaktan kulağa aktarılırken gerçek anlamından uzaklaşıyor. Ama yazı, nasıl yazılmışsa öylece aktarılıyor, kuşaktan kuşağa.

Yazı, bu niteliği ile söze göre üstünlük kazansa bile insan için sözle iletişim de yazı ile iletişim kadar vaz geçilmez bir gereksinim. Sözlü iletişim, yazı ile iletişime göre hem daha hızlı hem de konuşulan konunun anlaşılmayan noktalarına ilişkin soru sorma olanağına açık.

Okumaktan, okurdan söz açınca, insanın aklına önce “yazarlar, şairler” ve onların ürünleri geliyor. Yetkin yazarların, şairlerin özgün ürünlerini okudukça onların kullanılagelen ve yeni kavramlarla dile getirdikleri duygu ve düşüncelerinin desteğinde kendi duygu, düşünce ve davranışlarımıza yeni boyutlar, yetkinlikler kazandırıyoruz. Olup biten, olmakta olan, olması olası olay ve olguları, daha doğru biçimde değerlendiriyoruz. Duygu ve düşüncelerimize daha doyurucu kanallar açıyoruz. Sorunlara daha kolay çözümler buluyoruz. Kendimize yepyeni yaratıcı yollar açıyoruz. Başkalarıyla iş ve güç birliği yapma, verimli işler başarma gücümüzü geliştiriyoruz.

Eleştirel okumalarımızı sürdürdükçe tam ve doğru anlama ve anladıklarımızı anlatma yeteneğimiz güçleniyor. Edindiğimiz bu güç ve yetenekle kendi iç dünyamızda ve evrende olup bitenleri, gerçekliklerine en yakın biçimde değerlendirme yetkinliği kazanıyoruz. Her eleştirel okuma, beynimizdeki karanlık noktalardan birilerine daha, aydınlığın güçlü bir ışığını düşürüyor. Bu ışıkla bilinmezliklerin bir kesimini daha, bilinir kılıyoruz. Toplumda gerçek demokrasinin egemen olmasında, uygulanan bilimsel, laik, çağdaş eğitimle bireylere kazandırılan eleştirel okumanın önemli bir payı bulunuyor.

İç dünyamızı ve evreni tüm gerçeklikleriyle anlamak isteyen her bilinçli okur, günümüzde yazın, sanat ve bilim insanlarının tüm ürünlerine kolaylıkla erişebiliyor. Yeter ki toplumun yetkili ve sorumluları, her bireyi bilinçli birer eleştirel okur düzeyine kavuşturmayı hedeflesin. Toplumun elbette herkesi yazın, sanat, bilim insanı yapması söz konusu değildir; ama onları bilinçli birer okur yapmak gibi bir sorumluluğu bulunmaktadır.

Toplumumuz, ne yazık ki henüz sözel toplum olmaktan çıkıp yazısal topluma dönüşemedi. Türkiye’de okuma oranı, ileri ülkeler arasında en alt sıralarda yer alıyor. O nedenle eli kalem tutan herkes, toplumumuzu sözel toplum olmaktan çıkarıp yazısal topluma dönüştürmek için bütün gücünü kullanmakla sorumludur. Ülkemizin tüm aydınları, insanımızı kitabevlerinde, kitaplıklarda ve sanal dünyada boynu bükük, okurlarını beklemekte olan kitaplarla, dergi ve gazetelerle buluşturma yolunda, elinden geleni ardına koymamalıdırlar.

Duygu ve düşüncelerimizi ister yazı ile iletelim isterse sözle, ağzımızdan ve kalemimizden hangi sözün çıktığının da bilincinde olmalı, sözümüzü Yunus’un şu dörtlüğündeki uyarısına uygun olarak yerinde ve doğru kullanmaya özen göstermeliyiz: Söz ola bitire savaşı, söz ola kestire başı / Söz ola zehirli aşı, bal ile yağ ede bir söz

Rasim Bakırcıoğlu

Artvin ve çevresinin tarihi incelendiğinde, Kıpçak Türklerinin bu coğrafyada bıraktığı derin izler hemen göze çarpar. Bugün kullandığımız pek çok yer adında, aile lakabında ve hatta mimari detaylarda bu kadim kültürün yankılarını bulmak mümkündür.

Kıpçaklar, bir vatan haline getirirken kendi kültürel potalarını Anadolu'nun renkleriyle birleştirmişlerdir. Bu tarihi bağları araştırmak, kimliğimizin eksik parçalarını tamamlamak gibidir.

Fahrettin Balcı

Artvin'de sosyal hayat, sadece kahvehanelerde veya meydanlarda değil; bağda, bahçede ve yayla yollarında akar. Paylaşmanın esas olduğu bu topraklarda "ben" değil "biz" duygusu hakimdir. İmece, sadece bir iş yapma biçimi değil, bir dayanışma felsefesidir.

Modern şehirleşme ne kadar etkili olursa olsun, Artvinli insanın o samimi, misafirperver ve meraklı ruhu sosyal hayatın merkezinde kalmaya devam edecektir. Bu güçlü bağlar bizi bir arada tutan en büyük kuvvettir.

Güner Yalçın